Ο άγνωστος για τους πολλούς, Τριγλιανός Ιερέας!

Ιερέας Χρύσανθος - κατά κόσμο Χρήστος - Γεράκης (1868 - 1929) ! Ξεριζωμένος από τη Τρίγλια, λειτούργησε στην Παναγίτσα της Ραφήνας το 1923!

Ο Χρήστος Γεράκης , γεννήθηκε το 1868 στη Τρίγλια Βιθυνίας από γονείς αγρότες που είχαν άλλα έξι παιδιά (Δημήτριος - Κωδικογράφος στο Οικουμενικό πατριαρχείο, Πολυνίκης, Γεώργιος, Ελευθερία, Ελένη και Φωτεινή) .

Όταν μεγάλωσε έγινε δάσκαλος - δεν δίδαξε στη Τρίγλια - και δίδασκε σε σχολεία στη Προύσα και τα Μουδανιά. 

Στην ηλικία των 29 ετών ο Χρήστος Γεράκης, έγινε πατέρας , αλλά δυστυχώς η γυναίκα του, που έφερε στο κόσμο ένα κοριτσάκι,τη Χαρίκλεια, μια εβδομάδα μετά τη γέννα πέθανε.

Ο Χρήστος Γεράκης, μετά το θάνατο της γυναίκας του και έχοντας κλίση προς το θρησκευτικό βίο, εκδήλωσε την επιθυμία του προς τον Άγιο Εθνομάρτυρα Χρυσόστομο Σμύρνης που ήταν σχεδόν συνομήλικος του και φίλος του να τον χειροτονήσει ιερέα.

Ο Χρυσόστομος Σμύρνης , τότε με την ιδιότητα του Μεγάλου  Πρωτοσύγκελου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αρνήθηκε να τον χειροτονήσει , λέγοντάς του, ότι είναι σε μια ηλικία που έχει να αντιμετωπίσει πολλούς πειρασμούς.

Ο Χρήστος Γεράκης , ανέφερε τότε στον Άγιο, ότι ο μόνος σκοπός στη ζωή του, ήταν να μεγαλώσει σωστά το παιδί του και να υπηρετήσει τον Κύριο.

Τελικά και αφού πέρασαν αρκετά χρόνια, το 1904 , ο Χρήστος Γεράκης με τη διαγωγή του και την εν γένει συμπεριφορά του, έπεισε τον Άγιο Χρυσόστομο,  έγινε Δόκιμος, έλαβε το όνομα Χρύσανθος  και έπειτα από πέντε χρόνια το 1909 έγινε Ιερέας και χειροτονήθηκε και πάλι από τον Άγιο Χρυσόστομο Σμύρνης. Μάλιστα, ο π. Χρύσανθος, είχε την τύχη να έχει δίπλα του στη Τρίγλια, ως πνευματικό,  από τον Οκτώβριο του 1907, μέχρι τον Αύγουστο του 1908 τον Άγιο Χρυσόστομο, ο οποίος λόγω της πατριωτικής του δράσης - ως Μητροπολίτης Δράμας - είχε ανακληθεί από τη Δράμα και έμενε στη γενέτειρά του Τρίγλια. 

Και φτάνουμε στον "καταραμένο" Αύγουστο του 1922. 

Σύμφωνα με μαρτυρία της Στέλλας Μπούτσικα, εγγονής του ιερέως, ο π. Χρύσανθος, δεν έφυγε από τη Τρίγλια με πλοία του Καβουνίδη και δεν υπάρχει κάποιος ο οποίος να γνωρίζει με ποιο τρόπο , ο ίδιος και η κόρη του, έφτασαν το 1923 στο κτήμα Σκουζέ, που εγκαταστάθηκαν όλοι οι Τριγλιανοί πρόσφυγες και δημιούργησαν τη Ραφήνα.

Το 1924 και όταν ο Βρετανικός οίκος Χάμπρο, ανέλαβε να κτίσει τα σπίτια των Τριγλιανών προσφύγων στη Ραφήνα, ένας από τους εργολάβους του εργοταξίου, ο Μενέλαος Κανονίδης, παντρεύτηκε τη κόρη του π. Χρύσανθου, αλλά δυστυχώς και πάλι το εγγόνι που ήρθε στο κόσμο λίγες μέρες μετά τη γέννησή του πέθανε. 

Ο π. Χρύσανθος, παρά το πόνο του - και σύμφωνα με μαρτυρίες -  ευχαριστούσε το Θεό ,που έστω και για λίγες ημέρες τον αξίωσε να κρατήσει στα χέρια του εγγόνι. Βέβαια μετά από λίγα χρόνια απόκτησε και άλλα εγγόνια.

Μετά το  γάμο της κόρης του, ο π. Χρύσανθος, έφυγε οικογενειακώς για τη Λάρυμνα , όπου εκτός από ιερέας ήταν και δάσκαλος και μεταξύ των παιδιών που δίδασκε ήταν και τα παιδιά του Ιταλού διαχειριστή των Μεταλλείων Φολαντόρ. 

Δυστυχώς  όμως οι κακουχίες του ξεριζωμού και οι στενοχώριες, που είχε περάσει ο π. Χρύσανθος τα προηγούμενα χρόνια, τον κλόνισαν ψυχικά και αναγκάστηκε να νοσηλευθεί  στο Αιγινήτειο , όπου και πέθανε.

Λίγο πριν πεθάνει ζήτησε από την οικογένειά του να ταφεί στη Ραφήνα, δίπλα από το εκκλησάκι της Παναγίτσας, όπου ακόμη και σήμερα υπάρχει ο τάφος του. 

Κυριάκος Μαϊόπουλος

ΥΓ. Ευχαριστώ τη Στέλλα Μπούτσικα, εγγονή του π. Χρύσανθου για τις πολύτιμες μαρτυρίες της που επεκτείνονται και σε άλλα σημαντικά ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία της Ραφήνας. Ευχαριστώ επίσης και τον π. Δημήτριο Μπακόπουλο, ο οποίος ήταν αυτός - εκτός των συγγενών - που "άναψε" το καντηλάκι στον τάφο του αειμνήστου πρώτου Τριγλιανού Ιερέως που λειτούργησε τον ιστορικό ναό της Παναγίτσας και με βοήθησε να ξετυλίξω το κουβάρι μιας άγνωστης στους πολλούς ιστορίας. Να σημειώσουμε επίσης ότι η Στέλλα Μπούτσικα είναι και συγγενής με την οικογένεια του Ναπολέοντος Σουκατζίδη και σύντομα θα επανέλθουμε με νεώτερες μαρτυρίες της.